వసంతకోకిల

మామిడి

2010-10-26T13:23:00.004-04:00

రాజోలు, తూర్పు గోదావరి జిల్లా

జూన్, 2010

మొదలు ఎక్కడో , చివర అక్కడే..

2010-02-01T19:06:00.008-05:00

ఏ దారమో పపందే వెళ్ళదే ఆ మబ్బు దాకా గాలిపటం.. అన్నారు సిరివెన్నెల ఒక పాటలో..
ఎంత గూడార్ధం దాగుందో అనుకున్నాను ఆ పాట విన్నప్పుడు.
అప్పుడే పుట్టిన పసికందు ని చూశాను మొన్న. ముడతలు పడిన చర్మం, బలం లేని వేళ్ళు, నిలపలేని మెడ..సృష్టి విచిత్రానికి ప్రత్యక్ష సాక్ష్యం గా ఉంది ఆ చిట్టి రూపం.
అప్పుడే పుట్టిన పాపాయి చేతికి స్పర్శ తెలియదు. తన వేళ్ళూ ఉన్నాయన్న విషయమే తనకి తెలియదు. కాలక్రమేణా ఆ చిట్టి చేతుల ఉపయోగం, వాటి ఉనికి తెలిసి వస్తుంది. బలం కలిగే కొలది, వాటి పట్టు పెరుగుతుంది.
అలాగే వాళ్ళు పుట్టిన వెంటనే ఎవరిని కళ్ళతో గుర్తించలేరు. స్పందించలేరు. కాని వినగలరు, చూడగలరు.
ఐనా అంతా మనకి ముద్దుగా, ఎంతో కనువిందుగా ఉంటుంది. ఎంత చిన్న చిన్న చేతులో, ఎంత చిన్న కాళ్ళో అంటూ తెగ ముద్దు చేస్తాం. ముచ్చట పడతాం.
మొత్తం కాకపోయిన, ఇంచు మించు ఇదే శరీర స్థిథి మనిషి జీవిత కాలం లో ఇంకోక సారి వస్తుంది. వార్ధక్యం లో.
కాని అప్పుడు ఏదీ ముద్దుగా , ముచ్చటగా అనిపించదు. వాంగి పోయిన అవయవాలు, పట్టు లేని చేతులు, వాలిపోతున్న తల..మొదలు ఎలాగో, చివర అలాగే..

ఎమి రాని, చేతకాని పసి బిడ్డకు సర్వం తానే అయ్యి చూశే తల్లి, తిరిగి తన వృధ్యాపం లో ఆ బిడ్డకు భారమయి పోతోంది.. ఇది మనిషి సృష్టించిన చిత్రం. సృష్టి విచిత్రం ముందు మనిషి సృష్టించిన చిత్రం బలం గా లేదు?

నీ చేతులకు సత్తువ లేనప్పుడు నా చేతులే నీ చేతులుగా చేసి నీకు అన్ని చేశాను, నీ కు నడక రానప్పుడు నా చేతులు అందించి నీన్ను నడిపించాను, నువ్వు కింద పడిపోతే నేను కంట నీరు పెట్టాను, మరి నా చేతుల లో సత్తువ లేనప్పుడు, నువ్వు నాకు నీ చేయి అందించాలి కదా?

చిట్టి రూపాన్ని చూసినప్పుడు ముచట వేయటానికి కారణం ఏమిటి? ముసలి రూపాని చూసినపుడు కలగపోవటానికి కారణం ఏమిటి?

రెండు శరీరాలే కదా?

కొన్ని కారణలు ఉన్నాయి.

పసితనం నిషకల్మషమైనది. వారి ఆలోచనలు, ఆశలు, అభిరుచులు, కనీసం వారి ఊహ కూడా మనకి తెలియదు. అది దైవత్వం. ఎమి రాయని కాయితం.

కాని వృధ్యాప్యం అలా కాదు. కనీసం మనం అలా అనుకోము. అవయవాలలో బలం లేకపోయినా, ఏమీ ఆలోచించే స్థితిలో వారు లేకపోయినా, వారి జేవితం కాలం అనుభవాలు, లోటు పాట్లు, ఇష్టాయిష్తాలు, రాగ ద్వేషాలు మనకు తెలియటమే..

నిజంగా అవసరమొచ్చినా, వారికి సహాయ పడటానికి ఆలోచిస్తాం, పూర్వపు అనుభవాలను మర్చిపోము. ఆ సందర్భం లో అలా అన్నారని, లేక మన మాటతో ఏకీభవించలేదని..గుర్తు తెచ్చుకొని మరీ కారణాల పరదాలను అడ్డు కట్టేస్తాం.

కాని సృష్టి తీరు ని గౌరవించాలి. పుట్టినపుడు ఎలా ఉందొ, పోయేటప్పుదు శరీర స్థితి అలాగే ఉంటుంది కాబట్టి, ఏ అరమరికలు లేకుండా, వీళ్ళని వాళ్ళలాగే స్వీకరించగలిగితే ఆ రెండు దశలలో లేని మనం దైవత్వాన్ని పొందినట్టే!

Photo courtesy http://www.photographybylaurel.com/

ఎక్కడికీ ఈ పయనం?

2010-01-10T11:31:00.003-05:00

"చాల్లెంజ్" .. మా టీవీ లో ఈ కార్యక్రమం ఎవరైనా చూశారా? పోనీ కనీసం దాని ట్రయిలర్ అయినా చూశారా?
చూసి ఉండకపోతే మీకో చిన్న స్యాంపల్ ఇదిగో..

" నా కాళ్ళకి వంగి దండం పెట్టినా నీ రుణం తీరదు" , "చాలమ్మ, నీకంత సీను లేదు!", ఒక న్యాయ నిర్ణేతా స్థానం లో ఉన్న వ్యక్తి కళాకారుడితో అనే మాటలివి.
అదొక్కటే కాదు. ఇంక భాష లో, భావం లో, అవధులు దాటిన అసభ్యత యేరులై పారుతుంది ఆ కార్యక్రమంలో.
కల్మషం, పైశాచికత్వం, కట్టలు తెంచుకున్న క్రౌర్యం, ఇలా చెప్పుకుంటూ పోతే ఈ బ్లాగు అంతా సరిపేమొ..లేక నాకు తెలిసిన తెలుగు పదాలు సరిపోవేమొ..ఇవి నేడు మనకు టీవీ కార్యక్రమాలలో దర్శనమిస్తున్న తంతు.

ఒక పక్క ఆ అయిడియా సూపర్ సింగర్ కార్యక్రమం. అదొక చెత్త లా తయారయ్యింది. అందులో అయితే మరీ దారుణం. న్యాయ నిర్ణెతలే ఒకళ్ళతో ఒకళ్ళు అగౌరవంగా మాత్లాడుకోవటం, నేరాలు ఎంచుకోవటం, వారి వారి అహాలను అందరి ముందు సంతృప్తి పరచుకోవటానికి విచక్షణా రహితంగా నోతికొచ్చినట్టు మాత్లాడుకోవటం.. పరమ చిరాకుగా తయారయ్యింది వ్యవహారం. ఇదంతా ప్రేక్షకులకి వినోదం అనుకుంటున్నారనుకుంట!
జంధ్యల గారే బతికుంటే ఎన్ని నూతన పాత్రలకి రూపకల్పన చేసి ఉండేవారో?? ఆయన కూడా ఒక్క క్షణం హన్న! అని ముక్కున వేలేసుకొనే వారు.
అంత విచిత్రంగా ఉంది ఈ కార్యక్రమాల ధోరణి!

ఎడిటింగు అనేది మర్చిపోయినట్టు ఉన్నారు నిర్వాహకులు? లేక కావాలనే ఈ తంతు అంతా మనకు ప్రసారం చేస్తున్నారా? ఏమిటి దీని లోని మర్మం అని ఎంత ఆలోచించినా అర్ధం కావటంలేదు.
ఇదంత సభ్య సమాజం లో నేర్చుకోవలసిన అవసరమైన విద్య? ఇదేనా మీడియా మనకు నేర్పేది? పిల్లలు ఆ ప్రోగ్రములు చూసి అదే ధోరణి నేర్చుకొని, మన మీద ప్రయోగిస్తే మనం దాన్ని స్వీకరించగలమా?

బోడి టీవీ ని అనుకొని ఏమి ప్రయోజనం? ఒకపక్క ప్రజలను పాలించే నాయకులే పబ్లిక్కుగా భయంకరమైన బూతులు మాత్లాడుతుంతే?
యధ రాజా తధ ప్రజా అని ఊరికే అన్నారా?
ఇక పై భవిష్యత్తు క్లాసు పుస్తకాలలో 'వాడుక భాష ' అని ఒక కొత్త సబ్జెక్టు మొదలు పెట్టాలేమొ? అందులో ఒక్కొక్క పాఠం, ఒక్కో ప్రాంతీయ భాషలోని బూతులు, ద్వంద్వార్ధాలు చేర్చాలెమొ? అతిసయోక్తి కాదు.. నిష్టూరమైన నిజం ఇది.
ఎవరు ఎవరిని ఎంత బాగా తిట్టొచ్చు, ఎంత లెవెలుకి అగౌరవ పరచవచ్చు? లేక అవతలి వాళ్ళ ఓర్పు తో పని లేకుండా ఎంత వరకు అహం ప్రదర్శించవచ్చు? ఇలాంటివి కూడా నేర్పితే, ఇంకా బావుంటుంది.
ఇదంత 'కల్చఋ అని మర్చిపోకుందా చెప్పలి.

ఇదే మన 'కల్చరు అని మర్చిపోకుండా చెప్పాలి. సినిమలు అంటే, రాజకీయం అంతే, ఆహ్లాదం కోసమై ఉన్న ప్రాయొజిత కార్యక్రమాలు, కళా ప్రదర్శనలు, డయిలీ సీరియళ్ళు అంతే, ఎందులో ఈ ధోరణి లేదో అడగండి?
చ, టీవీ పెట్టాలంటే చిరకు వస్తోంది. అన్నీ, అందరూ, ఇంత నీచ స్థిథికి దిగజారి పోవటానికి స్ఫూర్థి ఏంటో, ఎవరో?

ఆకాశ గంగ!

2009-06-30T08:08:00.014-04:00

మూడు వారాల క్రితం, రేలా రే రేలా ఒక ఎపిసోడ్ లో ఒక గాయని పాడిన పాట కు పరవశించి న్యాయ నిర్ణేత అయిన గోరటి వెంకన్న గారు అందుకున్న ఒక అద్భుత దృశ్య కావ్యం..ఈ వాన పాట..

గల్త గూటీ లోని గడ్డీని తడిపింది..

గువ్వ గూటి గులక రాళ్ళను జరిపింది..

తీతువా గొంతును తీయగా చేసింది..

అడివి పిట్టల ముక్కు పాసీ ని కడిగింది!

సెట్ల బిరడా మీదా బొట్లు బొట్లు రాలి..

గట్ల బండలపైన గంధమై పారింది!!

అయ్యొ వానొచ్చెనమ్మా ...వరదొచ్చెనమ్మా.

వానతోపాటుగా వణుకొచ్చెనమ్మా !
పారాడి పారాడి గోదారిలో కలిసి...

సీతమ్మ పాదాల సిరసొంచి తకింది..

వంకలు టొంకలు వనములన్నీ తిరిగి..

కృష్ణమ్మవొడి చేరి ఇష్టంగ వొదిగింది!

దుందుభి తలకంట దుమ్మంత కడిగింది..

అందమైన ఇసుకను అద్దంల జేసింది!!

విశ్వరమణీయాల వింత జల చక్రం

పవనమై నింగిలో పారాడిన ఈ చక్రం

అవని సుట్టు అల్లుకొనెడి అందమైన చక్రం

అనంత కాంతి పింజరములు అలరించే నింగిని నేలకు వెదజల్లేడి వాడు
అతనేమొ మండే కొలిమి

సాగరముతోన చెలిమి

ఆ నింగి సాగరాల మధ్య బంధము జల చక్రము

పారే వాగు వంకలుగా పచ్చనాగు రెమ్మలు

ఆ అంతులేని సంద్రము ఆ సరసులెంతో అందము
కోనేటి కొలను కాల్వలు ఊరేటి ఊట సెలిమలు

సిందాడే నీటి మువ్వలు, సిన్న్నరి సినుకు గవ్వలు!!

సిరుగాలి పాటకెగసి ఎగసి సినుకుల దరువేస్తవీ

కొత్త నీటితొ వచ్చి కోనేట్లొ జేరింది

సేపకేమొ నీటి పొలుపులు దాపింది

కొంగకేమో విందు కోరిక రేపింది
కప్పల పండుగ కళ్ళార చూసింది

తాబేలు పెళ్ళికి తల నీరు పోసింది

పొంగేటి కల్లులో పోసింది సన్నీళ్ళు

ఈత సెట్టు లొట్టి మూతిని కడిగింది..

పారాడి పారాడి గోదారిలో కలిసి..
దుందుభి తలకంట దుమ్మంత కడిగింది..

ఇష్టముందో లేదో పట్నానికొచ్చింది

ముక్కు మూసుకొని మూసీలొ ముణిగింది!!!

రెలా రే రేలా .. దుమ్ము లేపు!!

2009-06-29T13:08:00.004-04:00

మా టీవీ వారి ఒక అద్భుత సృష్టి ఈ కార్యక్రమం. ఇదేమి పూర్తి స్థాయి నూతన ప్రయోగం కాదు. మునుపు దూరదర్శన్ లో సాయంత్రం వేళల్లో వచే జనపద పాటల కర్యక్రమం ని అనుసరించి ఉంది. కాని నేటి తరానికి ఏమత్రం తీసిపోకుండా, ఈ మీడియా కాంపిటీటివె ప్రపంచం లో కూడా ఒక శాస్వత కీర్తి ని సొంతం చేసుకుంది.

అట్టడుగున దాగి ఉన్న ఆణిముత్యాలను వెలికి తీసి మనకు అందిస్తున్నారు ఈ అపర జానపద కళాకారులు. కొన్ని పాటల సాహిత్యం వింటుంటే, కంటుంటే, కలిగే అనుభూతి అనిర్వచనీయం.

జాతీత్య స్థాయిలో అవర్డులను సొంతం చేసుకొని, నిజంగా తెలుగు నేల మీద దుమ్ము లేపుతోంది. ఇటువంటి మంచి కార్యక్రమం అందిస్తున్న మా టీవీ వారిని మెచ్చుకొని తీరాలి.

సినిమా సాహిత్యం కి భిన్నంగా మట్టిలోంచి పుట్టిన మాణిక్యాలను సాహితీ ప్రియులకు అందచేసే ఈ కార్యక్రమాం ప్రశంసనీయం. తద్వారా సరైన గుర్తింపు లేక శిధిలమైపొతున్న అద్భుత సాహిత్యాన్ని తిరిగి జీవింపచేస్తున్న ఈ ప్రయతనం చాలా గొప్పది.

రెండు దరువులు విజయవంతంగా పూర్తి చేసుకుని, మూడవ దరువులోకి అడుగుపెట్టిన ఈ కార్యక్రమం అనతి కాలంలోనే అందరి అభిమానాన్ని చూరగొన్నది అనటంలో ఆస్చ్రయం లేదు.దీనికి ప్రత్యక్ష సాక్షులు రెండవ దరువు ఫయినల్స్ కి వేంచేసిన కళాభిమానులైనటువంటి వేల మంది ప్రేక్షకులే!!

రాష్ట్ర నలుమూలల జల్లెడ బట్టి ఆయా ప్రాంతీయ భషలలొ, యాసలలొ అద్భుత జానపదాలను వెలికితీస్తున్నారు.
అమ్మమ్మలు, తతమ్మల తరాలలతో ఆ పాటలు కూడా అంతరించిపోకుండా, ముందు ముందు తరాలు అవి నేర్చుకుంటారని, కాల చక్రంతో పాటే ఆ సాహిత్య సంపద తిరుగుతూ ఉంటుందనీ ఆశిద్దాం.

సాహిత్య పరంగా కొన్ని పద ప్రయోగాలు నిజంగా అద్భుతాలే.

రేలా రే రేలా కి జయ హో!

Image courtesy: http://idlebrain.com/

Patience and perseverance..

2009-01-19T15:24:00.010-05:00

I have been working on an experiment since April 2008. It took me almost 2 complete months to understand how things work ( or rather how am I supposed to make them work!) ..and then 2 other months how to manage and get to the next step, if something goes wrong.

Thanks to the excellent technical department at my workplace- its they who made most of it work- no doubt about it. They were so many stages I had to get through to reach where I stand now.We have had some results later in the year, and some small failures now and then- but I worked day and night to fight the situations.

One of the senior and experienced technical staff commented about the experiment saying that he hasnt seen a tough one like this in years! Now this scared me even more.

The components worked well , but only for a while.I collected enough data to put up an abstract. I woke up on the new year morning with some good news in my inbox- it said that my abstract is accepted.

Now there is a month left for the paper to go out and I havent had enough results to complete the paper.Everyday something or the other goes bad and I think the pressure of a deadline is not good. After almost 10 months almost..I have started to get low on my patience.

Perseverance and success are perpendicular to each other...just like in the picture above- they are sure to meet at some point. But when? is the question. how long do I have to continue like this?

Over the weekend when I was dusting my bookshelf, I came across my 4th grade moral science text book (my favourite one that I saved over all these years!)

Lesson 5: Perseverance!!! hmm.. is this any kind of hint?

I wont bore you too long.. a short story.. but something very relevant at this point..

Two little frogs were hopping in a farm and they came across a big bucket. They were curious and wanted to see what it contained.Both of them took a high leap and fell into the bucket.

It was filled with buttermilk! The walls of the bucket were slippery and sticky and they did not have a hard base or any kind of support to jump out. They started kicking their legs to keep themselves from drowning. But, after sometime, one of the frogs was tired and he stopped kicking. He drowned and died. Looking at this friend's fate,the other frog tried even more harder and continued kicking.

After sometime, he felt something hard under his legs. He was really tired from kicking so long, and he slowly climbed onto it and relaxed for a while. This hard thing was high enough for him to jump out. He finally jumped out of the bucket and went his way.

The frog's kicking action acted like churning and a ball of butter formed and separated out from the buttermilk.The frog's perseverance saved his life. He could successfully meet his goal.

I learnt the little lesson I needed. The moral of the story in bold said -"Dont give up, just remember what made you hold this long?"

I started working back on my experiment this week..only to see some light at the end of this long tunnel.. and a little hope that i will jump out someday.. !!

అలుపన్నది ఉందా ఎగిసే అలకు?

2009-01-16T12:41:00.007-05:00

ప్రకృతి లో అంతులేని వింతలున్నాయి..వాటిని మరింత అందంగా చూపగలిగే నేర్పరితనం ఆ ప్రకృతిలోంచి ఉద్భవించే అనంత జీవకోటి కి వెన్నతో పెట్టిన విద్య. ' The evolution cycle' నడుస్తూ ఉండాలంటే ప్రతి జీవి మరొక జీవి మీద ఆధారపడాల్సిందే. అది జీవనోపాది కోసం కావచ్చు, తోడు కోసం కావచ్చు, పొట్ట తాపత్రయం కోసం కవచ్చు, మరి దేనికైనా కావచ్చు.

ప్రతీ రోజు, ప్రతి జీవి తన పొట్ట పోసుకునే ప్రయత్నం చేయాల్సిందే.. చేస్తుంది..

తన జీవనోపాధికై పరుగులిడుతున్న ఆ జీవి పడే ఆరాటం, వేట కోసం ఎదురుచూపు,అనుకున్నది దొరికినప్పుడు తను అనుభవించే ఆనందం..ఇటువంటి భావాలన్నీ ఎంతో అద్భుతమైనవి..అనిర్వచనీయమైనవి.. మనం ఎప్పుడో ఒకప్పుడు తప్పకుండా చవి చూసే ఉంటాం.... చూస్తూ ఉంటాం!

నిత్యం జరిగే ఆ అద్భుతం ఒకటి నా దృష్టికి వచ్చింది..

కాకినాడ కి సమీపాన ఉప్పాడ అనే ఒక ఊరు ఉంది. ఉప్పాడకు వెళ్ళే దారి వెంటే సముద్రము మన తోడు వస్తుంది. ఎక్కువగ జనసంచారం లేని చోటు కావటం వలన, మనిషి సృష్టించే కాలుష్యానికి ఇంక ఈ సముద్ర తీరం లోనవ్వలేదనే చెప్పాలి. ఇప్పుడిప్పుడే దేన్ని ఒక 'ప్రైవేటు బీచూ కింద జమ కట్టి కొద్ది కొద్ది గా జన సంచారం పెరుగుతోంది..ఐనా గుడ్డిలో మెల్ల ..మహా వస్తే మామూలు రోజుల్లో ఐనా ఉప్పాడ జనం లేక రోజు వారి పన్నుల్లోంచి తీరిక చేసుకొని మరీ వచ్చే కాకినాడ పట్టణ జనం. అది రోజు జరగదు కాబట్టి, ఇంచు మించు ప్రశాంతం గానే ఉంటుందని అనుకోవచ్చు.

ఈ సారి క్రిస్మస్ సెలవులకి కాకినాడ వెళ్ళాను. ఎలాగూ సముద్ర తీరానికి వచ్చాము కదా అని..అదేదో పాటలో అన్నట్టు..'తొలి సంధ్య వేళలో.. తొలి పొద్దు పొడుపు లో..తెలవారే తూరుపులో.. వినిపించే భూపాల రాగం కోసం సముద్ర తీరాన సూర్యోదయం తిలకిద్దామని బయల్దేరాను..

డిసెంబరు నెల..పొగ మంచు, చిరు చలి..ఐనా సాహసించి..నీళ్ళలో పాదాలు మునిగే వరకు దిగి, కాసేపు ఆ అలల తాకిడికి ఈ ప్రపంచాన్ని మరిచి మరో లోకాల్లోకి వెళ్ళిపోయాను.

ఆ అనుభూతిని అలాగే ఉండనిద్దామనే ఉద్దేశ్యంతో కాసేపు అలాగే ఆ ఇసుక మీద కూర్చుండిపోయాను. మెల్లగా లేత ఎరుపు రంగు మిన్నునంటుతుంటే..దూరంగా ఒక నావ కనిపించింది..ఆహా.. సూర్యోదయానికని వస్తే ఇంకో వింత ప్రత్యక్షమవుతోందే అనుకున్నాను.

ఎదిగే భానుడితో, పెరిగే కిరణాలతో పాటే నావ కూడా ఒడ్డు కి చేరువలోకి వస్తోంది..దగ్గరగా వస్తున్న కొద్దీ, అలవోకగా ఒక పాట వినిపించింది..

హైలెస్సా ఏలో హైలెస్సా..

ఏటికి ఎదురెల్తాం కడలిలో కాపురముంటాం

నావనంత వేటతో నింపి విందులకు అందిస్తాం

హైలెస్సా ఏలో హైలెస్సా..

ఆకసమొకవైపు సంద్రమేమో ఒకవైపు

కలిసుండే కడలి అంచు మా వేటకు ఊపునిచ్చు

హైలెస్సా ఏలో హైలెస్సా..హైలెస్సా ఏలో హైలెస్సా..

పున్నమి వెన్నెలొచ్చినా కారుమబ్బు కమ్ముకున్న

సుడిగాలి కొట్టుకొచ్చినా ఆగదె మా వేట

హైలెస్సా ఏలో హైలెస్సా..

నావలోని చద్ది కూడు మూన్నాల్ల ముచ్చటాయే

ఆలుబిడ్డలెదురు చూపు మాలోని ఆకలి నింపు

హైలెస్సా ఏలో హైలెస్సా..

ఎవరికి భయపడము దేనికి తలవంచం

కడలి వొడిలోన తరతరాల బిడ్డల

మ్హైలెస్సా ఏలో హైలెస్సా..

హైలెస్సా ఏలో హైలెస్సా..

చిరు చేప పట్టినపుడు ఒల్లంత పులకింత

వంజరాల సింగారలె పడవల సోయగాలు..

హైలెస్సా ఏలో హైలెస్సా..

ఒళ్ళు గగుర్పొడిచింది నాకు..కధలలో చదివాను కాని.. ఇదే మొదలు ఇల నిజంగా చూడటం..కళ్ళలో నీళ్ళూ తిరిగాయి..చేతిలో ఎటువంటి ఆధునిక పరికరం లేదు.. మనసు కెమేరాలో నేను చూసిన ఆ అద్భుత దృశ్యం, భద్రంగా దాచుకున్నాను..

అటు నావ వొడ్డుకు చేరుకుంటోంది.. వొడ్డున కొంత మంది జాలరులు ఉన్నారు..వారు రాత్రి వేసిన వలని వోడ్డుకి లాగుతున్నారు.. దాదాపు 50 మందికి పైగా ఉన్నారు. ఇరు వైపుల బారులు తీరి..పాట పాడుతూ వల లాగుతున్నారు....ఇటు తమకు అలుపు తెలియకుండా, అటు పక్కనున్న వారిని ఉత్సాహపరుస్తూ, వేట దొరికిందనే ఆనందాన్ని తమలో తాము పంచుకుంటూ పాడుకుంటున్నారు

ఇంతలో వొడ్డుకి వస్తున్న వల పైకి, రాబందులు, కాకులు, గెద్దలు, వగైరా పక్షి సమూహమొకటి ఎక్కకిడినించో ప్రత్యక్షమైంది..ప్రకృతిలో inherent గా ఉన్న silent communication! వాటికెవరికి చెప్పారు? fresh వేట కోసం అవి సిద్ధమే..మా వంతు అనుకుంటూ పిలవని పేరంటాలై వేంచేశాయి..వేట ని ఎక్కడ ఎంగిలి చేస్తాయొ అని.. జాలరులలో కొంతమంది కుర్రాళ్ళు ముందుకి దూకి వాటిని తరిమి కొట్టే ప్రయత్నం చేస్తున్నారు..

కాలమెలా గడిచిందో అస్సలు తెలియలేదు.. రాత్రి వేటకు వెళ్ళిన నావ వొడ్డుకి చేరుకుంది.. ఈ లోపున వొడ్డున ఉన్న జాలరులు కూడా వలని పూర్తిగా లాగేశారు. చేపలని సైజుల వారీగా వేరు చేసి బుట్టలకెత్తుకొని ఇవతల వైపు కట్టి ఉన్న యెడ్లబండ్లలో వాటిని పెట్టుకొని ఇళ్ళ వైపు పయనమయ్యారు.. అలుపెరుగని ఆ అలల బిడ్డలు..

P.S. వాళ్ళు పాడిన పాట పదాలు నాకు సరిగ్గా అర్ధం కాలేదు...ఐనా ఆ అనిర్వచనీయమైన అనుభూతి మీతో కూడా పంచుకుందామనిపించింది...బ్లాగు పూర్తిచేయటనికి..వారి పాట బహుశా ఇలానే ఉంటుందనే ఊహ తో...జానపద గేయాలలో జాలరుల పాటొకటి వెతికి ఇక్కడ రాశాను. గేయ రచన శ్రీ. హరి జగన్నాధ్ గారు.

ఇదీ తీరు!!

2009-01-12T12:40:00.003-05:00

నిన్న రోడ్డు మీద ముందు వెళ్తున్న కారు మీద ఉన్న సూచనలు ఇవి..
చేతిలో సమయానికి కెమేరా లేక బాగా గుర్తుపెట్టుకొని పవరుపాయింటు లో వేసిన బొమ్మ ఇది.. అసలు కు దాదాపు నకలు.. ( అని నేను అనుకుంటున్నాను.. కానీ ఆ కనిపిస్తున్నది కారు లా లేదే అనుకుంటే కాస్త యడ్జస్టు అయిపోండి ప్లీజ్!!)

అది ఒక మోటారు డ్రైవింగు బండి..నడుపుతున్నది బహుశా ఒక సదరు డ్రైవింగు నేర్చుకుంటున్న వ్యక్తి..
పక్క సీట్లో కూర్చున్న మా నాన్నగారికి ఒక గొప్ప సందేహం కలిగింది..
ఆ వ్యక్తి కి ఎప్పటికైనా డ్రివింగు వస్తుందంటావా అని అడిగారు నన్ను. ఎందుకు రాదన్నట్టుగా ప్రశ్నార్ధకంగా మొహం పెట్టాను నేను..

మా నాన్నగారు చిరునవ్వు నవ్వి, "బండి నడుపుతున్నది ఇరుకైన హైదెరాబాదు సందులు..అటు 20 అడుగులు, ఇటు 20 అడుగులు దూరం ఉండాలిట! పైగా ఓవర్టేకు చేయకూడదట!
ఇహ అతను ట్రాఫిక్కు లో బండి ఎట్లా నడపగలడు? అదీ కాక 20 అడుగుల చొప్పున వదిలేస్తే మిగతా వాళ్ళు బళ్ళు ఎక్కడ నడపాలిటా? గాల్లోనా? వ్రాసిన వాళ్ళైనా కాస్త ఆలోచించి వ్రాయాల్సింది!

సరి సరి అనుకొని ఆ బండి ని జాగ్రత్తగా ఓవర్టేకు చేసి ముందుకి వెళ్ళాము మా గమ్యం వైపు.

అప్పుతచ్చులు

2009-01-09T15:09:00.005-05:00

కొన్ని కొన్ని సంఘటనలు, వ్యక్తులు, మాటలు, చివరికి రాతలు కూడా ఒక్కోసారి గుర్తొచ్చి మనల్ని నవ్విస్తుంటాయి..
ఆ బపతులో నాకు చాలా మటుకు గుర్తుండిపోయినవి కొన్ని అచ్చుతప్పులు , మరి కొన్ని హాస్యాస్పదమైన రాతలు.

ఒక సారి మా దగ్గర బంధువులందరితో బాసర యాత్ర సంకల్పించి , ఒక రెండు కారుల్లో అందరం బయల్దేరాం.
సాధారణంగా ఇలాంటి రహదారి ప్రయాణాలకి పొద్దున్నే సూర్యోదయం ముందే బయల్దేరితే వెళ్ళే దూరాన్ని బట్టి భోజనాల వేళకి గమ్యం చేరుకోవచ్చు. లేదా హీన పక్షం సగం దూరమైనా చేరవచ్చు.
మేము కూడా అలాగే బయల్దేరాం।మార్గమధ్యంలో మా మావయ్యగారబ్బాయి ప్రకృతి పిలుపంటూ గొడవ చేయటం వలన కారు బలవంతం గా ఆపవలసి వచ్చింది।
ఎలాగూ ఆపాం కదా అని కాస్త ఫలహారం తో ఆత్మారాముని శాంతింపచేసే సదుద్దేశం తో ఆ పనికి పూనుకున్నాము।దగ్గర్లో ఒక చిన్న టిఫిన్ సెంటరు కనిపించేసరికి ప్రాణము లేచొచ్చినట్టయింది.

ఆ రోజు స్పెషల్ ఐటంస్ లిస్ట్ ఉన్న బోర్డు ఒకటి బయట ప్రయాణికులకి కనిపించేలా పెట్టారు

కాసేపు దాని ఎగా దిగా కింద నించి పైకి తేరి పార సుమారు అందరం చదవటానికి ప్రయత్నించాము। తరువాత ఒకళ్ళ మొహాలు ఒకళ్ళము చూసుకున్నాము। పేపరులో వచ్చే చావు కబురు కాలము హెడ్లైను లో అన్నట్టు 'అనుమానాస్పద స్థితిలో యువతి' మొహాలు పెట్టాం ఒక్క నిముషం అందరం ।

మరుక్షణం అందరం పొట్ట చెక్కలయ్యేలా నవ్వటం మొదలుపెట్టాం. దాదాపు ఒక పావు గంట ఆగకుండా నవ్వి ఉంటాం. అంతలో మా తాతయ్య ఒక అంగ ముందుకేసి హోటల్ వాడిని తిట్టిన తిట్టు తిట్టకుండా తిట్టనారంభించారు.
ఆయన అసలే ముక్కోపి. దూర్వాసుడికి దగ్గర బంధువు.. అందులోను తెలుగు భాషాభిమాని।వాడి మొహం చూసి జాలేసింది మాకు। ఎరక్కపోయి ఆపాం రా బాబు అనుకున్నాం పాపం. ఇంతకి సస్పెన్సు ఎందుకు కాని, ఏ ఫలహారాల పట్టిక సారాంశం ఇది....

1 ఉక్ము దొష

2 మసల దొష

3 రవ ఉక్ము

4 చెట్టీ

ఇవన్నీ కాక ఏకంగా ఇంగ్లీషులో ' సోతా మిలాస్ రేవో' అని రాసుంది। పైన నాలుగు కాస్త కష్టపడితే అర్ధమయ్యాయి కాని, ఆ ఆంగ్ల కవి హృదయం చాలా సేపటికి కాని అంతు పట్టలేదు!

ఇక మేము కనిపెట్టలేము అని మాలోని షర్లోక్ హోంస్లు ,బ్యోంకేష్ బక్షీలు సైతం చేతులెత్తేశాక..ఆ హోటల్ వాడినే తెగించి అడిగేశాం..
సమాధానం విని..మా అత్తయ్య కి ఇంచు మించు మూర్చ వచ్చినట్టయ్యింది . కాసేపు ఏ రియాక్షను లేకుండా ఆకలి సంగతి కూడా మర్చిపోయి అలాగే ఉండిపోయాం.
వాడు రాయలనుకున్నది ॥ 'సౌత్ మీల్స్ రెడీ' !!!!

రాష్ట్ర సరిహద్దులో హోటలు పెట్టి, తెలుగు వారికి తెలుగులోనే వడ్డించాలనుకున్న ఆ హోటలు వాది అపూర్వ ప్రయత్నం హర్షించి, వాడికి సరి చేసిన మాటలు ఒక కాగితం మీద రాసిచ్చి, మల్లి బోర్డు కొత్తది చేయించు నాయన అని నచ్చ చెప్పి , అందరం తలా ఒక ఉక్ము దొష .. అదేనండి ఉప్మ దోశ తిని ప్రయణం కొనసాగించాం..

లారీల వెనుక, ఆటోల వెనక కూడా కొన్ని కొన్ని సార్లు ఇలాంటి భాష మనకు తారస పడుతూ ఉంటుంది..
'తల్లి దీవేనా' , ' యహోవా నా కప్రి ' ...
జంధ్యాల గారి హై హై నాయక లో నరేష్ పాత్ర ఇటువంటి వి సరి చేసే తెలుగు పంతులు పాత్ర॥చాదస్తం గా నడి రోడ్డు మీద ఆపి చెప్పినా , పక్కకి పిలిచి చెప్పినా , మన ముఖ్య ఉద్దేశ్యం తప్పుని సరిచేయటమే.. అందుకు జంకెందుకు? మన భాషను మనము ముందు గౌరవిస్తే తదుపరి ఎదుటి వారు గౌరవిస్తారు।కనుక అదే మన తక్షణ కర్తవ్యం!!

మన తల్లి అన్నపూర్ణ!

2008-07-22T13:07:00.001-04:00

Philadephia museum of art లో ఉన్న 'అన్నపూర్ణ ' ఇది. చిత్రకారుడు మన వంగ దేశస్తుడైన నందలాల్ బోస్. ఈ చిత్రాన్ని ఏ ఉద్దేశంతో అతడు వేశాడో అంతుపట్టలేదు కాని, చూసిన వెంటనే మనసు కలవర పడటం సహజం. కనిపించేది శివుడేనా? కరువుకాటకాలకు నిలయం లా ఉన్న బక్క చిక్కిన శరీరం తో అట్టలు కట్టిన జెడల సాంబశివుడేనా?

ఆకలి రాజ్యం లో పాట వెంటనే స్ఫురణ కొచ్చింది.

మన తల్లి అన్నపూర్ణ..(కనిపిస్తూనే ఉంది)
మన అన్న దాన కర్ణ..( సినిమా లో ఉద్దేసించినది NTR నే ఐనా), ఇక్కడ మాత్రం ఆ అపర దాన కర్ణుడు శివుడిలా లేడు? దానాలు చేసి, చేసి చేతికి యముక లేకుండా కృంగిపోయిన శరీరం తో? real concept behind this amazing painting ఏమయ్యి ఉంటుందా అన్ని చాలా ఆలోచించాను. ఈ చిత్రానికి అసలు స్ఫూర్తి తరువాత తెలిసి వచ్చింది.

శివుడు మన దేశానికి ప్రతీక. Annapurna means 'abundance'. India is (should I say 'was'??)a country that had everything in abundance (including population ofcourse!)

పాడి పంటలతో తులతూగే పచ్చని దేశం మనది. ఎందరో ప్రభువుల లాలనలో ఎనలేని కీర్తి ప్రతిష్టలతో విజయకిరీటాన్ని కొన్ని వేల సంవత్సరాలు నిర్విరామంగా తలకెత్తుకొని ప్రపంచానికే ఒక వన్నెగా నిలిచింది.తన ఘన చరిత్రను, సాహిత్య సౌరభాలను, ధన ధాన్యాది అపూర్వ సంపదలను ఏడువారాల నగలుగా ధరించి యావత్ ప్రపంచానికే అన్నపూర్ణ దర్శనమిచ్చింది.

మనిషి లోని స్వార్ధం ఊరుకోదు కదా? పండున్న చెట్టుకే రాయి అని...ఈ సహజ సంపదను దోచుకోవటానికి ప్రయత్నించాడు.వ్యాపారం పేరిట దేశంలోకి చొరబడి , తల్లిలా ఆదరించిన భరత మాత ను కొల్లగొట్టారు. సంపదలు దోచుకుపోయారు.

అడిగినది లేకుండా దానం చేసిన దేశంగా శివుడి శరీరాన్ని చూపించాడు బోస్.సాక్షాత్తు అన్నపూర్ణా దేవి నెలవున్న దేశం గతే తెల్లదొరల పుణ్యమా అని ఇంత దయనీయంగా ఉన్నది- అని ఈ చిత్రం ద్వారా బోస్ తన ఆవేదన వ్యక్తపరచాడు.

recent గా వచ్చిన food crisis వార్తలు, విమర్శలు తల్చుకుంటే, ఈ చిత్రాన్ని వాళ్ళాకి చూపించాలనిపించింది. ఎవరు ఎక్కువ తింటున్నారో, ఎవరు ఆకలి తో మాడుతున్నారొ.. స్పష్టం గా తెలియవస్తుంది.

ఏది ఏమైనా బియ్యానికి ఇంత పోకాలం వస్తుందని కలలో కూడా అనుకోలేదు. నిజంగానే డబ్బులు చెట్లకి కాస్తే బావుండు.

గుర్తింపు కావాలి

2008-07-03T11:40:00.000-04:00

ఊరకరారు మహానుభావులు అని .. ఒక కారణానికై పుట్టి, అది నెరవేర్చి, తిరిగి వచ్చిన చోటికే వెళ్తూ, అశేష ప్రజల ఆదరాభిమానాలని త్రుప్తిగా పొంది ,చిరస్మరణీయులుగా చరిత్రలో చెరగని ముద్ర వేసుకొని, తమకంటూ ఒక చిన్న column ఏర్పరచుకొని వినీలాకాశం లో తారలై నిల్చిపోయారు మన అభిమాన నటులెందరో!

గత రెండేళ్ళలో గొప్ప నటీనటులు అనతి కాలం లోనే తెలియకుండానే కనుమరుగయ్యారు. మనలో చాలా మందిని దుఖసాగరంలో ముంచివేశారు. ఒక లక్ష్మీకాంత రావు, ఒక శొభన బాబు, ఒక మల్లికార్జున రావు, ఒక కల్పనా రాయి, ఐరన్ లెగ్ శాస్త్రీ, సాక్షిరంగారావు, ఇలా ఎందరో.. వారు వచ్చిన పనిని ముగించి మనందరి అభిమానాన్ని సంపాదించుకొని తారలై వెలుగుతున్నారు, వెలుగుతూనే ఉంటారు !!

జీవితం బుద్బుదప్రాయం..నీటి బుడగ వంటి వేదాంత ధొరణి తెగ వింటూ ఉంటాం రోజు..హటాత్తుగా పోయినప్పుడు అయ్యో, పోయారు అనుకోవటం, ఎవరికి చేతనైనంత పరిధిలో వారు నివాళులు అర్పించటం మామూలే.

పోయిన మనిషి కనుక ఇదంతా చూస్తుంటే ' ఆ నలుగురు' సినిమాలోలాగా..బతికుండగా నాకు, నా కళ కు, తగిన గుర్తింపు ఇవ్వని ప్రజ, ప్రభుత్వం, కనీసం ఇప్పుడైనా నన్ను చూడటానికి, నాలుగు కన్నీటి బొట్లు రాల్చటానికి, వచ్చారు అని త్రుప్తి పడతాడేమో?

హాస్యానికన్నా అది పచ్చి నిజం. వీరిలో ఎంతో మందికి సరైన గుర్తింపు లేదు. సరైన పారితోషికం లేదు. అవార్డులు, రివార్డులు లేవు. ఇకపై వస్తాయో లేదో తెలియదు. తెలుగు మాట్లాడటం కూడా రాని నూతన నటీనటులకు ఎక్కడలేని పబ్లిసిటీ, అక్కర్లేని మర్యాదలు, గోరోజనాలు! ఉదాహరణకి నవరస నటనా సార్వభౌమ బిరుదాంకితులు మన అభిమాన యముడు గారైన ' కైకాల సత్యనారాయణ ' గారికి ఇప్పటి దాక ఒక్క నంది అవర్డు ఇవ్వలేదంటే నమ్ముతారా? 777 సినిమాలలో విలక్షణమైన పాత్రలలో కనిపించారు మనకి. కొన్నాళ్ళ పాటు భారీ పౌరాణిక పాత్రలకి ఎంటీఆర్ గారి తరువాత ఆయనే దిక్కు. మంచి వాక్ధాటి, స్వచమైన భాష కలిగిన మహా నటుడు. చిర కీర్తి, ఒక శాశ్వత స్థానాన్ని సంపాదించుకున్నారు సినీ రంగంలో.

బహుశా మన తెలుగు నాట పుట్టి కళా రంగమే తమ జీవితం అనుకున్న వాళ్ళు ఎందరో ఉన్నారు. ఆ సినీ రంగ మాయ లో పడి అటు ఆర్ధికంగా సరిగ్గా స్థిరపడక, ఇటు తగిన గుర్తింపు లేక చితికి పోయి, కాలం వెళ్ళబుచ్చుతున్న వాళ్ళు చాలా మంది ఉన్నారు. కొన్ని సంస్థలు ఇటువంటి అవసరాలను ఆదుకోవటానికి స్థాపించబడ్డాయి. కాని ఇంకా వేగంగా అభివృద్ధి లోకి రావాలి. ఇప్పటికైన కళ్ళు తెరిచి, తెలుగు కళామ్మతల్లికి తమ జీవితాన్ని ధారపోసిన ఎందరో మహా కళాకారులకు తగిన గుర్తింపు ఇవ్వాలని సవినయ మనవి.మనిషి పోయాక గుర్తుచేసుకోవడం మంచిదే, కాని అదే ఆ మనిషిని బతికుండగా గుర్తిస్తే అతన్ని నిజంగా ఆదరించినవారమౌతాం.

Recognition

2008-05-19T12:13:00.000-04:00

Yesterday, we had the 58th graduation commencement ceremony at our university. One of my friends was graduating this summer, so I attended it.

The graduates were being recognized in order of their respective fields. One student from the Arts and Sciences college was honored with a doctoral degree. He was selected as a representative from the class and he spoke a few words about his experience at the university.

He was a poet and had already published a couple of books . This probably made me a little interested in his speech and I was very eager to listen to his words . He walked up to the stage with a peaceful look on his face , (which I thought was very unlikely, since quite obviously in front of such a huge audience, anyone would be a little nervous!)

He said.." first and foremost , I would like to thank my dynamic, beautiful and charming novelist wife sitting right in front of me, for every reason why I am here today!"There was a momentary silence all over the place , and then a loud applause followed.

The way he started his speech surprised me. I have a good reason to say that. I have seen people recognize and acknowledge parents, teachers and many others who have influenced them, had a say in their success and so on..but this was something new to me and I haven't seen too many people do it. its about acknowledging their partner. it goes so much to say it and infact do it. living under the same roof for years, knowing someone inside out, take all bad and good from the person (ofcourse it is mutual!) is something worth realizing and should be recognised once in a while.

'RECOGNITION' is something that is very important in everyones life. for some, it merely defines the purpose of life, or the presence of a living thing ( it sure is in a very narrow sense), but for some it is 'LIFE'!

I remember studying a sloka in sanskrit from the famous 'Bhartrihari subhashitani' about recognition and acknowledgement. It says,

"priyam kritvA mounam sadasi kathanam chApyapakriteh" -

' great people keep silent about the good they did (i.e no self praise), but recognise and praise others for their smallest good deeds in front of an assembly'

I have seen people live and die in depression for not being recognised . It is a very simple reason, but it still demanded 'life'! I used to ask myself, can anything be pathetic than that?

It takes a small effort from anyone. I have learnt a big lesson from that small sloka 12 years ago, and such incidents keep reminding me of it. If someone deserves a 'recognition', a small token of appreciation, and you realize it, please do give it, it is just a few words away. No loss guaranteed!! Life is so small..those little moments of joy can probably never come back!!

'cellular' ప్రపంచం!!

2008-02-23T22:08:00.000-05:00

shop లో సరుకులు కొని, ఇంటి వైపు నడక మొదలుపెట్టాను. ఎదురుకుండ, కొంచెం దూరంలో ఒక మనిషి గాలిలో చేతులు ఊపుకుంటూ వస్తున్నాడు. తల కూడా అడ్డంగా ఊపుతున్నాడు. ఏదో మాట్లాడుతున్నట్టు కనిపిస్తూనే ఉంది. పక్కన ఎవరూ లేరు, మరితను తనలో తనే మాట్లాడుకుంటున్నాడా? కొంచెం తేడా గా అనిపించేసరికి, ఎందుకైనా మంచిదని, నడక speedu పెంచి, ఒక మాదిరి పరుగు లంఘించుకొని చక చకా అడుగులు వేశాను. తొందరగా ఇల్లు చేరితే బావుండనిపించింది.

కొంచెం దూరం తగ్గేసరికి మాటలు వినపడ్డాయి, ఎవరినో తిడుతున్నాదు. "ఆ project మనకి రాలేదనుకో, మీ అందరి ఉద్యోగాలు out! చెప్పిన ఏ ఒక్క పని సరిగ్గా చేయ్యలెరయ్యా మీరు, కానీ పెద్ద పోటుగాళ్ళా లాగా cutting ఒకటి కొడతారు". మాటలు వింటుంటే మమూలు మనిషిలానే మాట్లాడుతున్నడు! మరి ఇదేమి జాఢ్యం రా దేవుడా అనుకొని, ఓరగా చూశాను, అప్పుడు కనిపించింది, చెవికి వేళ్ళాడుతున్న ఒక 'bluetooth' . ఎప్పుడో నా చిన్నప్పుడు చూసిన గుర్తు, లంబాడీ ఆడవాళ్ళు, పెద్ద పెద్ద రంగు రంగుల ఝుంకీలు, కమ్మలు చెవులకి ధరించే వారు . ఇది అలాగే ఉంది, కానీ కొంచెం posh గా, fresh గా !

ఇంతలో 'ధాం' అని పెద్ద శబ్దం వినిపించింది. వెనక్కి తిరిగి చూదును కదా, ఇందాక హడావుడిగ ఎవరినో తెగ తిడుతూ వెళ్ళిన మనిషి road మీద పడి కనిపించాడు. అప్పుడు గుర్తొచ్చింది, ఇందాక నెను నడుస్తున్న దారిలో కొత్త man hole cover కి గుర్తు గా ఒక బండ రాయి ని కాపలా పెట్టారు. ఈ ప్రబుద్ధుడు ఆ మాటల గోలలో దానిని చూసుకోకుండా వెళ్ళి , అది తగిలి కింద పడ్డాడు. తలకి చిన్న దెబ్బ కూడా తగిలింది.

ఇలాంటి scenes మనం రోజు చూస్తూనే ఉంటాం. in fact we might have experienced it ourselves. చూసుకోకుండా road cross చేసిన సందర్భాలలో car drivers దగ్గరనించి చివాట్లు, గట్రా..ఇదీ వరస!

ఒకప్పుడు road మీద ఎవరైనా తమలో తామే మాట్లాడుకుంటూ ఎదురుపడితే doubt లేకుండా 'పిచ్చివాడని ' stamp పడేది! జాలి పడే వారు, దారి తప్పుకొని పక్కనించి వెళ్ళేవారు. కానీ ఈ మధ్య ఈ 'one side traffic' లు ఎక్కువైపొయాయి. 'cellular world ' కి స్వాగతం!! చెవులకి, చేతులకి తీరిక ఉండటం లేదంటే నమ్మండి. road ల మీద వచ్చేపోయే వాహనాల్ని గమనించరు! మన వెనక ఎవడైనా ఏ దురుద్దేశంతొనైనా వెంట బడుతున్నాడా అన్నది పట్టించుకోరు! సినిమాలలో comedy చేయటానికి comedians man hole లో పడటం నవ్వు తెప్పిస్తుంది. కని అదే మనకి జరిగితే అది కొన్ని కొన్ని సార్లు ప్రాణం మీదికి తేవచ్చు. ఎవడి లోకం వాడిది. ఎమన్నా అంటే privacy అంటారు. cell ని కనిపెట్టిన ఉద్దేశ్యం కంటే , దాని వలన చెడే ఎక్కువ నమోదు అవుతోంది. class room లో, office లో, restaurent లో, bus లో, auto లో, road మీద, car లో , driving లో, బండి నడిపే వాడు మాట్లాడుతూ ఉంటాడు, వెనక కూర్చున్న వాడు మాట్లాడుతూ ఉంటాడు, road దాటే వాడు మాట్లాడుతూ ఉంటాడు, ఇంక accidents అవ్వక ఎమవుతాయి?

ఇది ఎంత చిరాకైపోయిందంటే, class room లో పాఠాలు చెప్తున్నప్పుడు కూడా silent mode లొ cell మొగుతూనే ఉంటుంది. చదువుకునే పిల్లలకి కనీసం college time లో ఐనా చదువుకన్నా ముఖ్యమైనది ఎముంటుంది? ఆ కసేపు కూడా ఆగలేని urgency ఏమిటో అర్ధం కాదు. ఈ technology మంచికే వచ్చిందో , చెడుకే వచ్చిందో అర్ధంకాకుండా ఉన్నది. ఎవరికి ఏ పని మీద శ్రద్ధ ఉండదు. మనసు చేసే పని మీద నిమగ్నమవ్వదు. ఎక్కడో మాట్లాడుతూ, ఏదో ఆలోచిస్తూ చేసే పని ఎంతవరకు successful అవుతుందో తెలిసిందే.

ఇది ఒక్కరి సమస్య కాదు. అందరి సమస్య. ఎవరికో ఉపకారం చేయట్లేదు. తమరి క్షేమం కోసమే కొంచెం జాగ్రత్త వహిస్తే అందరికి క్షేమం.

ఓం బ్లాగాయనమ:

2007-10-14T13:35:00.000-04:00

పుస్తకానికి ముందుమాట లాగా, ఇది నా బ్లాగు మొదలుపెట్టినప్పుడే వ్రాయవలసిన ముందు బ్లాగు.

better late than never అన్నట్టు, ఇప్పుడైనా వ్రాయటం సబబే అనిపించింది.
అసలు ఈ బ్లాగు పద్ధతి ఎవరు కనిబెట్టారో కాని, వాళ్ళకి అక్షర సన్మానం ఐనా తగు రీతిలో చేయలని ఉంది. గ్రాహం బెల్ ఫొన్ కనిపెట్టినప్పుడు, ఎడిసన్ బల్బ్ కనిపెట్టినప్పుడు కలుగు ఆనందం ఈ సందర్భం లో కలిగింది నాకు. కారణం..

ఈ బ్లాగు వలన మనకెన్నో సౌకర్యాలు. అవేంటో కింద మనవి చేసుకుంటున్నాను:

సౌకర్యం నెం. 1: ఏ విషయమై, మన గోడు జనాలకి వినిపించాలన్నా, మన ఆలోచనా తరంగిణులు ఎవరితోనైనా పంచుకోవాలన్నా, ఒక సమస్యను నలుగురి దృష్టికి తీసుకువెళ్ళాలన్నా, ఒక విషయమై పదుగురి విమర్శ పొందాలన్నా,పత్రికే దిక్కు! editor గారే దేవుడు. తీరా మన శీర్షిక పంపించిన రోజు, editor గారి భార్యామణి పొద్దునే ఆయనకి ఉప్పులేని chutney పెట్టిందనుకోండి, మన పని గోవింద. ఎలుకలు తినగా మిగిలిన కాగితాల జాబితాలోకి మన సరుకు వెళ్ళి చేరుతుంది! ఈ విషయం తెలియక మనం, wanted column నించి, శ్రద్ధాంజలి column వరకు ఎక్కడ పడితే అక్కడ , మన వ్రాత కోసం కళ్ళు చింతపిక్కలంత చేసుకొని , వానకోసం చూసే రైతు లా ఎదురు చూపులు తప్పేవి కావు. ఇంత ఉపోద్ఘాతమెందుకు అంటే, ఇదంతా తప్పింది కదా? వెంటనే పాఠక మహాశయుల విలువైన అభిప్రాయాలు దొరికే వీలు ఉన్నది. ఒక సమస్య విషయం లో అప్పుడప్పుదు చర్చలు కూడా జరుగుతాయి. ఇదే కదా నా బోటి వాళ్ళు కోరుకునేది!!

సౌకర్యం నెం. 2:నేనేమి తెలుగు పండితురాలిని కాదు. కనుక అప్పుడప్పుడు తప్పులు తడికలు దొర్లవచ్చును. నా బ్లాగు ఎందరో చదవవచ్చు. భాషా పాండిత్యం ఉన్న పాఠకులు చదివినప్పుడు బుడుగు style లో 'కొరడాతో నడ్డి మీద ఛంపేయవచ్చును'! లేక నా వారఫలాలు బాగోలేక మా తెలుగు మేష్టారు చదివారనుకోండి, తప్పక బెత్తం తిరగేస్తారు, ఇన్నేళ్ళైన నాకు భాష రాలేదని బడిత పూజ తప్పదు. కావున ఒళ్ళు దగ్గర పెట్టూకొని వ్రాయాలి. so ఇది ఒక రకంగా నా భాష ని నేను మెరుగు పరుచుకున్నట్లే కదా?

సౌకర్యం నెం 3: internet వచ్చిన కొత్తల్లో, మనకంటూ ఒక webpage కావాలంటే, 'geocities' ఏ దిక్కు! దాన్నిండా బోలెడన్ని limitations, అది కాకపోతే, వేరేగా ఐతే రుసుము చెల్లించి మరీ web space కొనుక్కోవలెను, కొనుక్కున్నా దానికి వయొపరిమితి కలదు. మరి ఈ బ్లాగు వచ్చిన తరువాత, మనకంటూ ఒక space ఏర్పడినది కదా? హాయిగా ఏ ఆడ్డంకీ లేకుండా మనది అని చెప్పుకునే webpage సొంతమయ్యింది!

ఇలా చెప్పుకుంటూ పోతే ఎన్నో.. కనుక నమో బ్లాగాయనమ:

మొహమాటమా? లేక గ్రహచారమా?

2007-08-23T15:12:00.000-04:00

"కంతుల తోటలో పూచిన జాబిలి నీవని.. ఆఆ.. ల ల లా...", కొత్తగా release అయిన దుబ్బింగ్ సినిమా పాట ఎంతో ఇదిగా పాడుతున్నాడు కిషోర్.

"నీ భాషా మండినట్టే ఉంది, కంతులేమిట్రా నీ మొహం! కాంతులు అనలేవు? కంతులంటే ఏమిటో తెలుసా? ఒంట్లో వచ్చే గడ్డలు రా సన్నాసి! అదొక రోగం.

నన్ను తిడతావేమిటి తాతయ్య? సినిమా లో కూడా ఆ పాట అలాగే పాడారు. అంత తప్పు అయితే మరి ఆ సంగీత దర్శకుడు సరిదిద్దాలి కదా?

నిజమా? అలా ఎలా పాడారురా? అంత తప్పుగా?అయ్యొ వీళ్ళ తెలివి తెల్లారినట్టే ఉంది. అయిన ఒకళ్ళనని ఏమి లాభం లే, మన సినిమా పేరుకి మాత్రమే 'తెలుగు సినిమా'!!నటులు తెలుగు వారు కారు! దర్శకులు తెలుగు వారు కారు, పాడే వారు తెలుగు వారు కారు, పాడించే వారు తెలుగు వారు కారు. ఎవడికేమి పట్టింది? మాకాలం లోనూ ఇతర భాషల వారు తెలుగులో పాటలు పాడేవారు, వాళ్ళని అరగదీసి మరీ స్పష్టం గా పాడించే వారు. ఆ రొజులే పొయాయి. ఈ రొజున భాష బూజు పట్టి పోయింది. అసలు తెలుగు వాళ్ళే తెలుగుని మర్చిపోతుంటే, అక్షరాలెన్నో తెలియదు, రాయటమెలాగో అంతకన్నా చేతకాదు!
ఇప్పాట్టి పాఠశాలల్లో తెలుగు తప్పనిసరి కూడా కాదు. దాని స్థానే french అని, spanish అని optionals వచేశాయి. ఇక భాష ఎవరురా నేర్చుకునేది? కొన్నేళ్ళాకి అదిగో ఆ రాక్షస బల్లుల్లా తెలుగు కూడా అంతర్ధానమయిపోతుంది. మీ తరువాతి తరాలు, ' ఇదిగో ఇక్కడే తెలుగు అనే భష ఒకప్పుడు వాడుక భాషగా ఉండెదీ అని చెప్పుకుంటారేమొ, విడ్డూరం!

అబ్బా , ఒక్క పాటకే ఇంత బాధ పడతావేమి తాతయ్య? అలా ఏమి జరగదు. తెలుగు నేర్చుకుంటున్న వారు ఉన్నారు. ఇంక అందులో specialise అవ్వాలనుకునే వారు ఉన్నారు. కాకపోతే డబ్బు ముందు, దబ్బింగ్ ముందు, పాపం తెలుగు తల్లి చేతిలో కలశం కింద పెట్టేసి దిగులుగా మౌనం గా ఉండిపోయింది. అంతేనా? నన్ను పట్టించుకునే నాధుడే లేడా అని ఎంతో దీనం గా ఘోషిస్తోంది. పేరుకి ఈ సెన్సార్ బోర్డ్ వారున్న, వారు ఈ తప్పులు తడికలు పెద్దగా పట్టించుకోవటంలేదు.

లేదురా, నీకు విషయం అర్ధంకావటంలేదు. అన్ని జన్మలలో మనిషి జన్మ ఉత్కృష్టమయినది. మాట్లాడ గలగటం ఒక్క మనిషికే చెల్లింది. మనసులోని మధుర భావాని బయటికి తేనెలురే తేటతెలుగులో ప్రకటించగలగటం పూర్వ జన్మ సుకృతం. దేశ భాషలందు తెలుగు లెస్సా అన్నారు. ఎందరో విదేశీయులు కూడా మన దేశానికి వచ్చి మరీ మన భాష నేర్చుకోవటనికి ఎంతో ఉత్సాహం చూపుతారు. italian of the east గా పిలువబడే అంత గొప్ప భాష కి ఇంత దౌర్భాగ్యం పట్టటం చాలా విచారకరం. ఈ దబ్బింగ్ సినిమా ల విషయంలో మనమే దీనిని తీవ్రంగా ఖండించాలి కొంచెం తీవ్రంగా కృషి చేయాలి. భాష సరిగ్గా ఉండేట్టు తగిన శ్రద్ధ తీసుకోవాలి. తప్పులని తడికలని గుర్తించి, ఆయా ఇతర భాషల వారికి సున్నితంగా వివరించాలి. ఇతర భాషల వారిని పాడవద్దు అనటం లేదు, కానీ మాన భాష ని సరిగ్గా ఉచ్ఛరించమంటున్నాం. ఇది మన ఉనికికే ముప్పు తెచ్చే విషయం. కనుక ముందుగానే జాగ్రత్త పడాలి.

నాట్యం

2007-06-18T12:52:00.000-04:00

కంఠేనాలంబయేత్ గీతం

హస్తేన అర్ధం ప్రదర్శయేత్

చక్ష్యుభ్యాం దర్శయేత్ భావం

పాదాభ్యాం తాళం ఆచరేత్

లలిత కళలన్నింటిలోనూ, మనసును రంజింపజేసేది నాట్యం! అందుకే ఒక కవి అన్నాడు..
అంగభంగిమలు గంగ పొంగులై

హావ భావములు నింగి రంగులై

లాస్యం సాగే లీల!

రస ఝరులు జాలువారేలా!! అని..

అటు వంటి నాట్యాన్ని తమ నర నరాల్లొ జీర్ణింప జేసుకొని , తమ ఉనికి లో నింపుకొని అశేష ప్రజానీకాన్ని అలరించిన నర్తకీమణులు ఎందరో. నటిగా మనకు పరిచయమైనా, నర్తకిగా అందరి మనసుల్లొ చెరగని ముద్ర వేసుకున్న వారు భనుప్రియ. నాట్యానికే వన్నె తెచ్చారు ఆవిడ. స్వర్ణకమలం చిత్రం లో చివర్లో వచ్చే పాట ఎవరు మరువగలరు? నాట్యానికి చక్కని అభినయం తో పాటు, వేగన్ని జోడించి, పర్వత శిఖరాలు నుంచి జాలువారే జల ప్రవాహం లా అనిపిస్తారు. శివుని శిరస్సునుండి భువి కి దిగిన గంగ ను మరపింపజేసారు! శ్రి గోపీ కృష్ణ గారి నృత్య దర్శకత్వం లో , ఒక అనిర్వచనీయమైన అనుభూతిని మనకు మిగిల్చారు. అయన దర్సకత్వం వచ్చిన ఇంకొక మరపురాని నాట్య రూపకం, సాగర సంగమం చిత్రంలోని కమల్ హాసన్ గారు నర్తించిన గీతం. ఏమి లయ, ఏమి తాళం? వర్ణింపనలవి కాదే!

ఎందరో నూతన నటీ నటుల పరిచయ కార్యక్రమలలో వింటున్నాం, వారి వారి dream role, కని character కాని ఎమిటంటే, సాగరసంగమం లో కమల్ హాసన్ నాట్య ప్రదర్శన, లేక స్వర్ణకమలం లో భానుప్రియ గారి నాట్యం అని. అశేష ఆంద్రులలో అంతగ impact చుపాయి ఆ చిత్రాలు. గోపి కృష్ణ గారి నాట్యం భూకైలాస్ లో మనకు కనిపిస్తుంది. కాలికి కట్టిన మువ్వలన్నిటి లో ఒకటి మాత్రమే కదిలేలా నర్తించటం ఆయన ప్రత్యెకత!
గదిచిన కాలం నాటి నర్తకిమణులలో ఎల్. విజయలక్ష్మి గారు ప్రశంసనీయులు. ఆవిడ కూడా వెగనికి మారు పేరు. దేవుదిచ్చిన అంగసౌష్ట్యం వీరందరికి గొప్ప వరం. నర్తనశాల , బొబ్బిలి యుద్ధం , వంతి చిత్రాలలో వీరు ప్రదర్శించిన కళ అచరామరం.
ఇటువంటి కళను మనం ఆస్వాదించటం మన అదృష్టం.

గ్రహణం - A review

2007-03-21T15:10:00.000-04:00

'గ్రహణం'

పేరు విని ఏదో దయ్యాల సినిమా అనుకున్నాను. కాని , కాదు ! చలం గారి రచన. ఆహా ఎన్నాళ్ళాకి మన దర్శకులకి కళ్ళు తెరుచుకున్నాయో? routine గా మనం వినే dialogue కదా, "అసలు touch చేయని point" , "ఎవరూ తీయని subject" అని. ఏ దర్శకుడి interview చూసిన ఈ వాక్యం లేకుండ interview పూర్తి చేయరు! ఝాన్సి ఈ point ,'talk of the town' లో touch చేసిందో లేదో గుర్తు లేదు నాకు, కాని తప్పకుండా ప్రయత్నించాలి. ఒకరు ఒక కొత్త subject మొదలు పెదితే, ఇంక అందరూ అదే పట్టుకొని పాకులాడతారు. కొత్తదనంలో variety కరువైపోయి0ది. పోని వీళ్ళ బుర్రలకి ఏమీ తట్టక పోతే , మహానుభావుల రచనలైన తీయచ్చు గా అనుకునేదాన్ని! ఇప్పటికి సాధ్య పడింది.

మొన్నా మధ్య దూరదర్శన్ లో కాంతం కధలు కూడా తెరకెక్కించారు. ప్రాణానికి ఎంతో హాయిగ అనిపించింది. నటీనటులకు తమ అసలు ప్రతిభ కనబరిచే అవకాసం ఇచ్చినట్టైంది. ఈ 'గ్రహణం' సినిమా చూసినా అలాగే అనిపించింది.

మొదటి సారిగా 'జయలలితా గారిని శృతిలయలు సినిమా లో చూశాను. చక్కని చాయ, పొడవాటి సిరోజాలు, మంచి ఉచ్చారణ, స్త్రీత్వం మూర్తీభవించినట్టు ఉందీవిడ అనుకున్నాను. కాని మన దురదృష్టం, ప్రతిభను సరిగ్గా వాడుకోవటం కూడా చేతకాని దరశకులని మనవాళ్ళానే అనుకోవాలి. ఆవిడ నటించిన సినిమాలన్నిట్లో ఆవిడకి అశ్లీలత, అసభ్యత అప్పజెప్పారు. ఇన్నాల్టికి ఒక మంచి పాత్ర లో కనిపించారు. నిండుగా ఉన్నారు.

తనికెళ్ళా భరణి గారు చాలా సహజంగా నటిస్తారు. ఆయన కూడా తన పాత్ర కి పూర్తి న్యాయం చేకూర్చారు. మిగతా నటీనటులు కూడా చాలా చక్కగా అభినయించారు. మొత్తానికి సినిమా చాలా బావుంది. అతి సులువైన తెలుగు కూడా పలుకలేని వేరే భాషల heroines ని చూస్తే, ఏదో dubbing సినిమా చూస్తున్న భావన కలుగుతున్నది. ఎంతో మంది ప్రతిభావంతులు మన గడ్డ మీదే ఉన్నారు. వాళ్ళని వెలికి తీయల్సిన బధ్యత మన దర్శకులది.

ఇప్పుడు next duty ప్రేక్షకులుగా మనది..

factionist సినిమాలని, అశ్లీలత ను ఎలా స్వీకరిస్తున్నామో , అలాగే ఇలాంటి మంచి సినిమాలని కూడా ఆదరించటం నేర్చుకుందాం. కనీసం అలాగైనా ఇలాంటి సినిమాలకి ప్రోత్సాహం లభిస్తుంది. మంచి నటన చూసే అవకాసం కూడ ఉంటుంది.

హింది art cinema దేశమంతా చూస్తారు. జాతీయ అవార్డులు కూడా ఇస్తారు. oscars కి nominate చేస్తారు. మరి మన తెలుగు సినిమాలకి ఆ శుభఘడియలెప్పుడు? 'ఆ నలుగురూ', 'అనుకోకుండా ఒక రోజు' ఇలాంటి విలక్షణమైన కధలకి గుర్తింపు రావాలి. ఇలాంటి మంచి సినిమాలు మరెన్నో రావాలని మనస్పూర్తిగా కోరుకుందాం.

జై తెలుగు సినిమా!

Sankranti urf పెద్ద పండుగ

2007-01-12T12:31:00.000-05:00

సంక్రాంతి పండుగొచ్చెరో..సంబరాలు తెచ్చేనురో!

గంగిరెద్దు ఇంటకొచ్చెరో.. గంగడోలు దువ్వి పంపరో!!

తెలుగిళ్ళ లోగిళ్ళ లోనికి పెద్ద పండుగొచ్చింది చూడరో!

కిల కిల సందళ్ళ తో ఇలా కొత్త పొద్దు తెచ్చింది చూడరో!!

Good old days.. ధనుర్మాసం మొదలయ్యింది అంటే నే,వీధుల్లొ హరిదాసులు, గంగిరెద్దువాళ్ళు, సన్నాయి, చూడ ముచ్చటైన సన్నివేశాలు.సంక్రాంతి పండగొస్తోందంటే , అందరికి సంబరాలే!!
‘the harvest festival’ brings in all the colours ..tastefully decorated bulls, melodious music from the ‘sannai’, ‘dodo basavannalu’ and haridAsulu in their traditional attire. The traditional basavanna song ,

"మహారాజ రాజశ్రీ మహనీయులందరికీ వందనాలు వంద వందనాలు!
హరిహరులను సెవించే ఈ దాసులాడేటి తందనాలు తకిట తందనాలు!!
డుడు బసవన్న అయ్యగారికి దండం పెట్టు, అమ్మగారికి దండం పెట్టూ",ఇలా ఇంటి పెద్దలని గౌరవించి, ఇంటి ఇంటికీ వెళ్ళీ సంకురాత్రి పందగ రాక ని తెలియజేస్తారు.
సన్నాయి ఊదగానే ఆ తాళానికి , రాగానికి, తలాడిస్తూ కాళ్ళతో ఆట ఆడే బసవన్నల కొమ్ములకి కట్టిన చిట్టి గంటలు చేసే చక్కని శబ్దాలకోసం పిల్లలు వీధి అరుగులమీద ఎదురు చూపులు! ఎంత రమణీయమైన దృశ్యం!

The Gangireddulu are believed to be favourites of Lord Shiva and hence treated with reverence. They purchase the male calves at the auction held by the Simhachalam Devasthanam every year. The calves are usually donated by devotees. The Gangireddulavallu purchase the calves in the auction and train them well and take them out to entertain people. The bulls are revered as `Simhadri Appanna' as they were pledged to Lord Varaha Lakshminrusimha Swami of Simhachalam.
`Haridasulu' in their colourful attire were a feast for the eyes during Pongal. This is another tradition, which has almost disappeared from cities and urban areas. Thankfully, they are still patronised and honoured in the rural areas. The Haridasulu carry a copper vessel, made in the form of a pumpkin, on their head. They carry `chidathalu' (cymbals) in one hand and a tambura in the other and go from house to house singing, "Harilo Ranga Hari'', and the glory of Lord Mahavishnu.

The Haridasulu tie anklets to their feet and apply `Namams' (markings with sandalwood paste) on their forehead. They have to wear only saffron clothes during the auspicious month (Dhanurmasam). It is believed that the Haridasulu are a replica of sage Narada, a devotee of Mahavishnu, who comes to bless his devotees. The people wash his feet, pay their obeisance and seek his blessings. The Haridasulu take rice from the vessel and sprinkle them on devotees to bless them. It is believed that the Haridasulu should never be turned away without giving any alms. They accept rice, money, vegetables and other offerings.

ఇక సంక్రాంతి విశేషమేమిటంటే, ..

Makar Sankranti marks the commencement of the sun's journey to the Northern Hemisphere (Makara raasi), signifying the onset of Uttarayana Punyakalam, and is a day of celebration all over the country. The day begins with people taking holy dips in the waters and worshipping the Sun.Traditionally, this period is considered an auspicious time and the veteran Bhishma of Mahabharata chose to die during this period. Bhishma fell to the arrows of Arjuna. With his boon to choose the time of his death, he waited on a bed of arrows to depart from this world only during this period. It is believed that those who die in this period have no rebirth.

తెలుగువాళ్ళకి ఇది 'పెద్ద పండుగ'.The whole event lasts for three days, the first day Bhogi, the second day Sankranti, the third day Kanuma .

రంగు రంగుల రంగవల్లులు తీర్చి దిద్ది, బంతి పువ్వులు పెట్టిన గొబ్బిళ్ళు చేర్చి, పట్టు పరికిణీలు వేసుకున్న కన్నెపిల్లలు, వాటి చుట్టూ పాటలు పాడుతూ ఆడే ఆట చూసి తీరవలసిందే!
‘ గొబ్బిళ్ళమ్మ గొబ్బిల్లో అల్లరి మల్లెల ఆరళ్ళో!’

bhOgi: భోగి

the first day of the festival, is celebrated in the honor of lord Indra, ‘the king of Gods!’. A ritual observed today is ‘bhOgi manTalu’ when useless household things and old clothes are thrown into a fire made of wood and cow dung cakes. Youngsters sing and dance around the bonfire. The significance of the bonfire , in which is burnt the agricultural wastes and firewood is to keep warm during the last lap of winter. In the evenings small kids are blessed by the elder ladies with 'భోగి పళ్ళు’ a mixture of coins, రేగి పళ్ళు, బంతి పువ్వుల రేకులు, to live long and also save them from ‘ DrishTi’(దృష్టి)!!

Pedda panDuga:పెద్ద పండుగ

Makara sankranti , worship, perform puja and arrange ‘బొమ్మల కొలువు’ to invite people home and exchange sweets and greetings.
Not only girls, the boys have their share of fun too! A colourful fun indeed!! A wide variety of kites are made and flown.. they traditionally call them ‘patang’! they get the sharpest ‘manja’ ( a special thread made with powdered glass) to cut their opponents kite..in a battle of kite flying! That’s ultimate fun.

Kanuma: కనుమ

This day, the cows and buffaloes are worshipped and thanked for ploughing the fields and contributing to the harvest. A famous saying goes.. ‘ no meat should be eaten this day’ it’s a respect we are giving our animal friends!! And people make and eat ‘ గారెలు’! a special ముగ్గు , that of a chariot( రధం) is made at the వాకిలి

Aaaaaaaah and not to miss.. the spirit of sankranti in my dear city Hyderabad: